DİNİ ŞİİRLER

ZÜHRE-İ MABED

Bütün benliğiyle adamak, Hanne gibi...

Derununa eğil, tanı: nefsini, kendini.

"Meryem." Ruhunu ismet sıfatıyla muhafaza eden Allah ne yücedir.

Ey nîkâbının altında kalbini süsleyen Mahcûbe!

Sana tezyin bir mekândır cennet...

Meryem! Ey en üstün kıyafetli!

Ruhuna saltanat giydirilmiş Merbûbe.

Ey kınayıcıların kınamasından azâde olup parıldayan Zehrâ!

El değmemiş tertemiz bedeninden, tıpkı bir fidan gibi Cebrâil'in nefesiyle yeşeren mucizeye gebe olan Bâkire!

Ey sekînetin nevâsı!

Susmuş bir çift nâleyn; cennetin toprağında muhabbet adımları Muhammed'e (as.)'a doğru... O Esra.

Ey Aksâ'nın kerîmesi!

Tevrat'ın hâfizesi; isyan toplumunda muti' ve Masûme...

Ey annesinin gözpınarı!

Leyli nehârı annesinin duası, mukaddes adağı.

Annesinin kucağından mescidin bahçesine ektiği filiz.

Zamanın tüm hilesinden azledilmiş Betül.

Ey temiz ruh!

Ellerin ve ayakların mescidin duvarına yakut nakşeder.

Ümitvar kullara avuçların sadef olur; inci saklarsın içinde.

Ellerin berekettir, yuvadır kimsesizlere.

Mescidin sesini işittiği Ruh'u Safiyye.

Ey Merziyye!

Safiyefin üslubu sendedir.

Güneş aydınlanıp seni izhar etmez ki; ismet sıfatıyla korunmuşsun.

Çiçeklerle zikir meclisi kurmuşsun.

Dillerinde şakıdıkları rahmet sözcükleri, yapraklarına dökülen senin jalendir.

Ve dolunay, ruhunda bir anneyi yansıtıyor kâinâta.

Beyaza yakın gri tonlarıyla ışığıyla arzdan yayılan kokuyu avuçluyor.

Dolunay, yeryüzünden nergis çiçeği topluyor semaya.

Ellerinde büyüyor Meryem; yetimlik, öksüzlük burukluğuyla...

Sonra bir gün semadan bir yıldız düşüyor rahmine; kâinat uyanıyor derin uykusundan.

Acze düşüyor tüm kelâm sahibi inkârcılar.

Lâl ediyor âdeta dillerindeki tüm münkeri...

Dolunayın çiçeği teselli buluyor.

Bir kez daha kökleri güçleniyor.

Ey Merziyye!

Razı ve merzi bir eda ile sükûtuna mesken buldun.

Sekînet ile gönül hoşluğuyla sana inşa edilmiş köşkler seni bekler.

Gül Muhammed'in (as.) nergis çiçeği...

dildâde 

Muş